بلوط خسته

مسعود رضایی بیاره بلوط خسته نه سپیدهای بــرآمد ، نه فــروغی از شب تــار نبرد رهی به حــالم ، می تلـــخ و نـــالهی تــار نه ز دست من بر آید ، نه ز اشک صبحـگاحی مگر آن نسیم گیسو ، گـِـرهی گشاید از کـــار تو کـه دل بریــدی از ما و به دیگران سپُردی به خیال خــود بــگو پا ، ز دل شکسته بــردار منم آن بلـــوط خسته ، کـــه شکسته و نشسته همه سالـــه زیر برف و قــــدم تـگرگ که